doe goed .net

Zedenmisdrijven door overheden

Zedenmisdrijven zijn ernstige misdaden omdat die op een verschrikkelijke manier inbreuk maken op de lichaamsrechten van personen. Mensen hebben er recht op dat anderen van hun lichaam afblijven, en op dat recht is de afkeuring van zedenmisdrijven gebaseerd. Bijna alle mensen zouden, wanneer hun gevraagd werd of zij tegen zedenmisdrijven zoals aanranding en verkrachting zijn, stellig antwoorden dat zij daar tegen zijn. Dus als u daar ook tegen bent — perfect, laten we dat als uitgangspunt nemen. Als we dat uitgangspunt onpartijdig en consequent toepassen, dan blijkt dat overheden veelplegers zijn op dit gebied. Ten behoeve van de slachtoffers, is het erg belangrijk dat dit zal stoppen.

Wat er gebeurt, en waarom het een zedenmisdrijf is

De zedenmisdrijven die overheden begaan zijn onder andere dat zij, tegen iemands wil, iemand betasten op privé-lichaamsdelen, of dat zij, tegen iemands wil, de kleding van die ander uitdoen, of onder bedreiging iemand pressen dat zelf te doen. Het zou iedereen duidelijk moeten zijn dat dat verkeerde onacceptabele daden zijn. Stel je voor dat iemand van het gewone volk dit met een ander zou doen. Dat zou toch een aanranding worden genoemd? Het is een inbreuk op de rechten van de ander. Omdat het onvrijwillig is, heeft iemand die het verschrikkelijk vindt geen mogelijk meer om het te voorkomen. Dat maakt het tot een grimmige misdaad, en het is dan ook zeer terecht om het een zedenmisdrijf te noemen.

Misschien vindt u bovenstaande stellingname erg overdreven, en vindt u dat de douane en andere afdelingen van overheden in bepaalde situaties wel het lichaam van anderen mogen onderzoeken, ook als de betrokkene daar niet mee instemt. Misschien vindt u dat dit nodig is voor de veiligheid. Misschien ziet u een groot verschil tussen een zedenmisdrijf dat wordt begaan voor de lust, en een grondige fouillering die gedaan wordt voor de veiligheid. Het antwoord hierop is als volgt: Inderdaad zal er een verschil zijn tussen verschillende soorten zedenmisdrijven die worden begaan. De een zal verder gaan dan de ander, en de een is dan ook slechter dan de ander. Dan neemt niet weg dat het in alle gevallen erg slecht is. Het is maar weinig relevant welk doel een aanrander heeft bij de beoordeling van zijn daad, omdat de concrete dingen die hij doet, inbreuk maken op de rechten van zijn slachtoffer. Het punt waar de discussie om draait is of mensen het recht hebben dat anderen van hun lijf blijven, of dat zij dat niet hebben. En als zij dat recht hebben, dan is het een zedenmisdrijf om inbreuk te maken op dat recht, ongeacht de bedoelingen van de dader, en ongeacht zijn functie bij de overheid. In dit artikel wordt door de auteur betoogd dat mensen inderdaad het recht hebben dat hun kleding niet tegen hun wil door anderen wordt uitgetrokken. Al diegenen met een beetje beschaving zouden dit toch moeten erkennen.

Verkeerde staatsregels die het autoriseren

Hoewel sommige misdaden verborgen blijven achter de muren van donkere kerkers, zijn er andere misdaden die men schaamteloos toegeeft. Het Nederlandse regime beweert openlijk dat zij mensen geheel mogen ontkleden en de "holten van het onderlichaam" mogen bekijken (douanewet art. 1:28). Dit is een onderdeel van wat zij "lijfsvisitatie" noemen. Natuurlijk mogen zij, moreel gezien, geen lijfsvisitatie doen, want het is een zedenmisdrijf, maar zij beweren dat zij het mogen. Misschien zal iemand in zijn naïviteit denken dat alleen verdachten of veroordeelden een dergelijke ingrijpende controle zullen ondergaan. Maar nee, dat vindt het huidige regime te beperkend. Zelfs al worden we niet verdacht van een overtreding van een staatsregel, dan nog beweren zij lijfsvisitatie te mogen doen.

Al in de douanewet van 1995 stond dat de douane-inspecteur een lijfsvisitatie mag doen, maar er werd niet gezegd wat dat inhoudt. In 2008 werd een vernieuwde douanewet ingevoerd, waarbij zij hun zedenmisdrijven die zij vonden te mogen doen, expliciet hebben vermeld. Bijna alle partijen die destijds in de tweede kamer zetelden hebben voor de invoering van deze onzedelijke staatsregel gestemd. Alleen de PvdD (partij voor de dieren) stemde tegen. Als u meedoet met het politiek machtsspel door te stemmen, dan wordt u aangemoedigd om te controleren wat het standpunt is van uw favoriete partij op dit gewichtige onderwerp, om te voorkomen steun te geven aan een partij die het Nederlandse volk op een onzedelijke manier wil onderdrukken.

Wanneer een verkeerde daad wordt gedaan door een overheidsfunctionaris in strijd met het officiële beleid van de regering, dan is de verkeerde daad vooral de functionaris zelf te verwijten. Wanneer echter een misdaad wordt begaan als onderdeel van het officiële beleid, dan is het redelijk om het verkeerde regime deze verkeerde daden toe te rekenen. Daarnaast blijft ook de individuele dader schuldig, want iedereen is persoonlijk verantwoordelijk voor wat hij doet.

Waarom geen enkel doel deze zedenmisdrijven rechtvaardigt

Door het Nederlandse regime wordt erkend dat lijfsvisitatie inderdaad inbreuk maakt op het recht op een privéleven, maar zij beweren dat het toch mag als dat noodzakelijk is voor de veiligheid, het economisch welzijn, de volksgezondheid, de goede zeden, en de rechten van anderen. Al deze genoemde doelen zijn op zich goed, maar zij zijn totaal ongeldig als excuus voor het schenden van andermans lichaamsrechten.

Veiligheid en onveiligheid

De meest gewichtige reden die wordt aangevoerd voor ingrijpend fouilleren door overheidspersoneel is dat dit nodig zou zijn voor de veiligheid. De redenen waarom dit argument volkomen ongeldig is, zullen hier verder worden uitgewerkt.

Het is belangrijk om bij morele beoordelingen altijd een onderscheid te maken tussen wat anderen doen, en wat jezelf doet. Wij zijn verantwoordelijk voor wat wij zelf doen, maar niet voor wat anderen doen. Iemand kan zich vanuit zijn functie verantwoordelijk voelen voor de veiligheid in een bepaald gebied, maar in wezen is niemand ooit in staat veiligheid te garanderen. We zijn daarbij van elkaar afhankelijk. Daarentegen hebben we onze eigen daden wel volledig in eigen hand. Daarom moeten we vooral zorgen dat onze eigen daden goed zijn, en niet inbreuk maken op andermans rechten. Het is dan ook niet toegestaan om lijfsvisitatie te doen, omdat het inbreuk maakt op andermans lichaamsrechten.

Het is een normale en gezonde gedachte om een kwetsbaar gebied vrij te willen houden van gevaarlijke stoffen en gevaarlijke voorwerpen. In het bijzonder willen we dat die dingen niet in handen zijn van mensen die er kwaad mee willen doen. Het blijkt dat overheden regelmatig onschuldige burgers doden met hun bommen en kogels. Het is niet te verwachten dat zij hun eigen bommen en granaten zullen opgeven, terwijl toch ook die gevaarlijk zijn voor het volk. Ter illustratie van hun eigenaardige houding tegenover veiligheid: Een paar jaar geleden hebben zij een luchtvaartmaatschappij verplicht een piloot opnieuw aan te nemen en zijn gebruikelijke vluchten te laten vliegen, met een dwangsom van vijfduizend euro per dag, hoewel die piloot ontslagen was vanwege een drankprobleem. Wat zouden zij daarmee willen bereiken? Het is onverstandig om deze gewelddadige organisatie in te schakelen om een gebied vrij te maken van gevaarlijke stoffen. Het Nederlandse volk kan dit zelf op een betere manier regelen, zonder afpersing, en zonder zedenmisdrijven.

Zoals al eerder opgemerkt, is lijfsvisitatie eigenlijk een soort aanval op een ander. Het is geen zelfverdediging. Het zou daarom niet moeilijk moeten zijn om in te zien dat het verkeerd is. Omdat het een soort aanval is, kan er geen veiligheid mee geboden worden. Een van de meest ernstige gevaren waar mensen tegen beschermd willen worden, is dat een of andere viezerik hen aanrandt en hun kleding uittrekt. En dat is precies wat een lijfsvisitatie kan inhouden, en wat het regime beweert te mogen doen. Juist om veiligheid te bieden, zou de praktijk van lijfsvisitatie moeten stoppen.

De meest bekende locatie waar lijfsvisitatie plaatsvindt is op vliegvelden. In Nederland zijn tientallen mensen daarbij op een zeer ingrijpende en extreem vernederende manier mishandeld. Daarmee hebben zij vliegvelden tot een onveilige plaats gemaakt. In de VS is een organisatie actief die op soortgelijke manier de Amerikaanse vliegvelden onveilig maakt. Degenen die niet door de pornoscanner willen en ook niet in hun kruis geraakt willen worden, worden bedreigd met een boete van elf duizend dollar. Naast de gevaarlijke toestand die ontstaan is op vliegvelden, doordat daar een gewelddadige groep actief is die claimt andermans lichaamsrechten te mogen schenden, zijn er vele andere plaatsen, die zij op dezelfde manier onveilig maken. De Nederlandse douanewet beperkt lijfsvisitatie namelijk niet tot vliegvelden, maar noemt ook havens, andere distributieplaatsen voor goederen en vervoermiddelen. Degenen die in vervoermiddelen rijden, lopen daarmee gevaar, en wie rijdt daar nooit in? Het huidige regime beweert hen te kunnen bevelen te stoppen, en dat de bestuurder dan verplicht is inderdaad te stoppen, en hen slaafs te volgen naar een aangewezen plaats, waar ze vervolgens onzedelijk worden mishandeld, als de overheid dat nodig zal achten voor hun doelen. Natuurlijk heeft u moreel gezien alle recht om niet met hen mee te gaan, en het is heel normaal om geen gehoor te geven aan hun onzedelijke opdrachten. Maar hoe valt er nog te ontkomen aan situaties, waarin de staatsregel zegt dat je aangerand mag worden door een inspecteur? Laten we ons inspannen om aan deze situatie een einde te laten komen, opdat echte veiligheid geboden kan worden.

Als in een land een of andere perverse groep actief is die mensen aanrandt, dan is dat verschrikkelijk, maar nog veel ernstiger wordt het als die groep ondersteund wordt door een zeer machtige gewapende bende. In de douanewet wordt geclaimd dat de douane-inspecteur die een controle uitvoert daarbij geweld mag gebruiken, en een dwingend beroep kan doen op de politie en het leger (douanewet art. 1:30). Dit alles laat zien hoe erg zij het Nederlandse volk onder de duim hebben.

In de gevangenis

De gevangenis is een verschrikkelijke plaats. Niet alleen wordt aan gevangenen hun vrijheid ontnomen, maar zij worden ook mishandeld. Bij de eerste binnenkomst worden zij gewoonlijk onderworpen aan een vernederende lijfsvisitatie met ontkleding, en dit kan herhaald worden na elk bezoek van buitenaf. Er wordt daarbij gecontroleerd op drugs. Het is toch niet vol te houden dat dit nodig zou zijn voor de veiligheid van de samenleving? Maar zelfs al zou het bijdragen aan een bepaald soort veiligheid, dan blijft het nog een daad tegengesteld aan de goede zeden. We moeten iedereen op een menswaardige manier behandelen.

Behalve levensgevaarlijke misdadigers, worden er ook onschuldige mensen opgesloten in de gevangenis; onschuldig in de betekenis dat zij niets hebben gedaan waarvoor zij opgesloten zouden mogen worden. Ten eerste, worden er mensen opgesloten die alleen verdacht zijn van iets dat zij niet gedaan hebben. Daarnaast zijn er mensen die foutief veroordeeld zijn voor misdaden die zij in werkelijkheid niet hebben begaan. Tenslotte is er nog een zeer belangrijke categorie mensen, die inderdaad een staatsregel overtreden hebben, en daarvoor veroordeeld zijn en gevangen genomen, maar die in wezen onschuldig zijn, omdat de daad die ze hebben begaan helemaal niet fout was, of wel fout was, maar niet in die mate dat zij daarvoor mochten worden opgesloten. De opsluiting van hen was daarom een overtreding van de morele wet. Hieronder volgen enkele voorbeelden van daden waar staatsregels in bepaalde situaties een mogelijke gevangenisstraf aan verbinden (zie de wettekst voor details), terwijl moreel gezien deze dingen niet fout zijn.

Degenen die in de gevangenis zitten, krijgen vaak maar weinig mededogen van anderen, en er wordt al te gemakkelijk vanuit gegaan dat als iemand in de cel zit, hij of zij dat ook wel verdiend moet hebben. Dit is echter onterecht. Voor al diegenen die onterecht worden vastgehouden, is een onmiddellijke vrijlating vereist door de morele wet.

De overheid sluit jaarlijks grote aantallen immigranten op in gevangenissen omdat zij niet zelfstandig het land verlieten toen hen dat werd opgedragen. In het jaar 2010 waren er 6100 buitenlanders die zij opsloten vanwege deze reden. De staatsregel die zij overtreden hebben is dat zij zich op het territorium van het Nederlandse regime hebben gewaagd zonder hun toestemming. In het geval dat deze mensen verder geen misdaad hebben begaan, is het opsluiten en uitzetten van deze mensen een eenzijdige aanval op hen. Deze immigranten worden op een soortgelijke manier behandeld als andere mensen die staatsregels hebben overtreden waarop gevangenisstraf staat. Dat houdt onder meer in dat er een lijfsvisitatie met ontkleding op hen wordt toegepast. Een schrijnend verhaal daarover zal verderop in dit artikel aan de orde komen.

Lijfsvisitatie door straling

Tegenwoordig wordt lijfsvisitatie van grote aantallen mensen vaak uitgevoerd door middel van apparaten die in bepaalde mate in staat zijn door de kleding heen te kijken. Het gebruik van een dergelijk apparaat is erg onzedelijk. Stel u voor wat de reactie zou zijn als een gewone burger een dergelijk apparaat zou gebruiken op straat om mensen die langslopen te scannen tegen hun wil in. Door het apparaat wordt straling uitgezonden die zonder toestemming de kleding van het slachtoffer binnendringt, waardoor zij de beschikking krijgen over een beeld van het lichaam van een ander. Behalve dat hiermee de lichamelijke privacy wordt geschonden, kan dergelijke straling ook mogelijk schade toebrengen aan de gezondheid. In sommige meer moderne apparaten wordt het beeld van het lichaam niet door een mens bekeken, maar door het apparaat automatisch geanalyseerd en schematisch weergegeven. Hoewel dit een verbetering is, betekent het dat de gegevens van het beeld nog steeds inwendig in hun machine aanwezig zijn, en daarmee dus in vreemde handen zijn gevallen. Het is onacceptabel dat dergelijke gegevens in hun macht zijn, ook in het geval dat zij er persoonlijk niets mee doen. Daar komt nog bij dat zij door andere daden al aangetoond hebben onbetrouwbaar te zijn. Ook het gebruik van dergelijke automatische scanners is daarom tegen de goede zeden, als het niet gebeurt op basis van de wil van degene die gescand wordt. Bovendien wordt er alsnog een handmatige lijfsvisitatie uitgevoerd als de scanner een mogelijk voorwerp heeft gedetecteerd. De dreiging daarvan blijft bestaan, en wordt dus niet weggenomen door het apparaat.

Berichten van daadwerkelijke zedenmisdrijven

Hieronder zullen enkele berichten en rapporten worden besproken, om aan te tonen dat er daadwerkelijk zedenmisdrijven werden gepleegd door die bekende zeer machtige organisatie.

In het jaar 2001 werd op centraal station in Amsterdam een man aangehouden door de spoorwegpolitie. De reden die de politie hiervoor gaf, was dat zij meenden dat zijn identiteitsbewijs vervalst was, wat overigens niet het geval bleek te zijn. Na aankomst op het politiebureau heeft een politieagent deze man de opdracht gegeven al zijn kleding uit te doen. Na herhaald protest heeft hij toch maar gedaan wat hem werd opgedragen. Het slachtoffer heeft over zijn behandeling een klacht ingediend. De korpschef heeft zijn klacht ongegrond verklaard, en daarmee een stempel van goedkeuring gegeven aan het zedenmisdrijf dat heeft plaatsgevonden. Ook klaagt het slachtoffer over een nog verder gaande vernederende handeling die hij heeft ondergaan, maar dat laatste wordt door de politie ontkend.

Een voorbeeld van een geval waarbij een vrouw werd opgesloten en mishandeld door de staat, alleen maar vanwege een verdenking van het lekken van staatsgeheimen, is te lezen in het boek Halve Lucht.

In de periode van 2004 tot 2006 werden meer dan een miljoen passagiers in Schiphol onderworpen aan een zogenaamde 100%-controle. Deze situatie werd uitgebreid besproken in een rapport van de ombudsman. Een onderdeel van de controle is een fouillering, waarbij de kleding van passagiers wordt onderzocht. Daarmee wordt ook indirect het lichaam betast. In het eerder genoemd rapport wordt vermeld dat een douaneambtenaar tijdens het fouilleren van een vrouw door de kleding heen lichaamsdelen betaste die in het bijzonder privé zijn (pagina 9). Dit is een zedenmisdrijf. In sommige gevallen gaat men nog veel verder. In diezelfde tijdsperiode werd volgens het rapport bij 78 mensen een lijfsvisitatie met ontkleding uitgevoerd. Het schrijnend verhaal van een dergelijke misdaad is beschreven in een rapport van de ombudsman.

Een man die gekleed was als priester met een lang gewaad werd op Schiphol aangehouden door inspecteurs van de douane, en zij wilden lijfsvisitatie op hem toepassen. Hij zei daar niet aan te willen meewerken vanwege zijn geloofsovertuiging. Natuurlijk is er geen bovennatuurlijke openbaring voor nodig om van mening te zijn dat iemand anders van je lijf hoort te blijven. Ondanks het protest van de man werd de lijfsvisitatie doorgezet. Uit dit verhaal blijkt dat deze staatsfunctionarissen waarschijnlijk geen begrip zullen tonen voor degenen die bezwaar maken tegen aanranding, en dat zij hun verkeerde handelingen zullen doordrijven, ondanks onze diepgewortelde humanistische of religieuze overtuigingen, als zij dat nodig achten om hun doelen te bereiken.

Een 32-jarige Afrikaanse vrouw was naar Nederland gereisd. In plaats van haar met gepaste gastvrijheid te ontvangen, kreeg zij de volgende gruwelijke behandeling. (bron 1, bron 2, bron 3, bron 4) Ten eerste werd zij opgesloten vanwege het feit dat zij een vreemdelinge was. Daarmee werd zij onterecht van haar vrijheid beroofd. Tijdens haar gevangenschap eisten de cipiers dat zij voor hen naakt drie kniebuigingen zou maken. Toen zij dat niet deed, hebben deze monsterlijke cipiers haar aangevallen en met geweld ontkleed, en daarna onzedelijk geïnspecteerd. Vervolgens sloten zij haar op in een isoleercel. Zij werd door deze verschrikkelijke mishandeling emotioneel diep gekwetst. Zij heeft daarom een klacht ingediend over haar mishandeling. In de zaak die volgde oordeelde de overheidsfunctionaris dat haar klacht ongegrond was. In hoger beroep werd haar klacht opnieuw afgewezen als ongegrond. Deze uitspraak is opgenomen in de "jurisprudentie" voor het jaar 2013, en is daarmee tot een richtlijn verklaard voor verdere uitspraken. Hieruit blijkt dat zij achter deze en andere soortgelijke gruwelijke zedenmisdrijven staan.

Slotwoord

Het onrecht van de hier genoemde misdaden is groot. Er zijn mensen die verschrikkelijk hebben geleden en waarschijnlijk nog zullen lijden onder deze zedenmisdrijven. Laten we voor deze slachtoffers ons inspannen, om deze misstand te laten ophouden.

Door een einde te eisen van deze zedenmisdrijven, eisen wij niets bijzonders of buitengewoons. Het enige dat wij daarbij doen is het consequent en onpartijdig toepassen van dezelfde morele regels voor iedereen. Als eenvoudige burger mogen wij mensen niet ontvoeren en aanranden, want dat maakt inbreuk op de lichaamsrechten van anderen. Om dezelfde reden mag overheidspersoneel dat ook niet doen.


Gerelateerd:

email Copyright status: Public Domain