doe goed .net

In de medische wereld worden mensen onvrijwillig gedood

Het is een grote misstand als artsen of verplegend personeel hun patiŽnt doden, terwijl de patiŽnt daar niet om gevraagd heeft. Hoewel door verscheidene instanties soms de indruk gewekt dat het niet bestaat, komt het helaas in Nederland veel voor. Waarschijnlijk worden wekelijks mensen onvrijwillig gedood in de medische wereld. Deze conclusie is onder meer gebaseerd op officieel onderzoek dat hiernaar verricht is. Deze bronnen zijn openbaar en u kunt dit zelf nagaan. Zie hiervoor de verwijzingen aan het einde van dit artikel.

Welke gevallen meegeteld worden

Voor de duidelijkheid is het van belang te weten welke gevallen zullen worden meegeteld als onvrijwillige doding. Iemand werd onvrijwillig gedood als:

  1. Er werd een levensgevaarlijke handeling gedaan.
  2. Het doel was dat het slachtoffer (de patiŽnt) hierdoor (sneller) stierf.
  3. Het slachtoffer is hierdoor waarschijnlijk inderdaad (eerder) gestorven.
  4. Het werd niet gedaan op basis van de wil van het slachtoffer.

Ook als iemand in haar laatste uren onvrijwillig werd gedood, telt dit als een onvrijwillige doding, omdat daadwerkelijk de dood werd veroorzaakt op een eerder tijdstip, dan anders het geval zou zijn geweest. Bovendien is eigenlijk elke doding een bespoediging van de dood, of verkorting van het leven, omdat iedereen een keer sterft. Mensen hebben er recht op ook de laatste uren van hun leven te mogen meemaken, zonder de kans te lopen vermoord te worden.

Onvrijwillig

Iemand ondergaat een behandeling vrijwillig als hij of zij zelf heeft gekozen om de behandeling te ondergaan. In alle andere gevallen is het onvrijwillig. Als bijvoorbeeld iemand een ander op straat zonder overleg op zijn hoofd slaat, dan onderging het slachtoffer dit onvrijwillig, ongeacht of het slachtoffer misschien graag op zijn hoofd geslagen werd. De beslissing om te slaan of niet te slaan, werd namelijk niet door het slachtoffer gemaakt, maar door de dader. Alleen als het slachtoffer zelf de keuze maakt of heeft gemaakt, is het vrijwillig. Bij de schatting van het aantal keren dat iemand onvrijwillig werd gedood, zijn gevallen waarbij de patiŽnt heeft bekend gemaakt gedood te willen worden, niet meegeteld.

Tegen de uitgesproken wil in

Wanneer patiŽnten onvrijwillig door hun arts werden gedood, was er vaak helemaal niet met de patiŽnt overlegd, en daarom was het onvrijwillig. Er zijn echter ook enkele gevallen bekend waarbij iemand werd gedood die zelf had aangeven te willen blijven leven. Het is niet duidelijk in hoeveel gevallen dit voorkomt, omdat te verwachten is dat de bereidheid om dergelijke dingen toe te geven erg laag is.

Een geval waarbij iemand, tegen haar uitgesproken wil in, werd gedood door een arts, deed zich voor in het jaar 1997 in een Amsterdams verzorgingstehuis (de zaak Van O.). Een ernstig zieke vrouw van 84 jaar werd door haar huisarts bezocht, en hij vroeg haar of zij misschien wilde sterven. Zij gaf aan te willen blijven leven. Een week later toen haar huisarts weer langskwam, stelde hij haar opnieuw de onbehoorlijke vraag of zij misschien wilde sterven. Zij antwoordde dat zij haar kinderen wilde blijven zien. Hieruit concludeerde de huisarts terecht dat zij wilde blijven leven. Acht dagen later echter, toen haar situatie verder was verslechterd, vergiftigde hij haar, en veroorzaakte haar dood. Hij heeft dit vervolgens gemeld als een natuurlijke dood. Dit is een zeer ernstig geval waarbij een patiŽnt tegen haar uitgesproken wil in werd gedood.

Sterfgevallenonderzoek

Sinds 1990 wordt eens in de vijf jaar een landelijk sterfgevallenonderzoek gedaan. In dit onderzoek wordt steekproefsgewijs aan artsen gevraagd welke beslissingen zij hebben genomen bij het levenseinde van hun patiŽnt, of zij dit met de patiŽnt hebben overlegd of niet, en andere gerelateerde vragen.[1] De laatste keer dat dit heeft plaatsgevonden, ging het onderzoek over het jaar 2010. Daarnaast zijn ook interviews gehouden met artsen, waarbij soortgelijke vragen zijn gesteld. De resultaten van onderzoek, omgerekend naar aantallen voor de gehele Nederlandse bevolking, zijn gepubliceerd door het CBS.[2]

Korte analyse en conclusie

Volgens de resultaten van het onderzoek werd in 2010 naar schatting bij 310 mensen een stof ingebracht door medici, zonder uitdrukkelijk verzoek van de patiŽnt, met de dood van de patiŽnt als het uitdrukkelijke doel. Dit aantal is terug te vinden onder de term levensbeŽindigend handelen zonder (uitdrukkelijk) verzoek.[2] Daarbij zijn sterfgevallen waarbij de dood alleen een bijbedoeling was, niet meegerekend. Gevallen waarbij een levensbelangrijke behandeling werd stopgezet, zijn hierbij ook niet meegeteld. Bovenstaand aantal gaat alleen over patiŽnten waarbij een stof werd ingebracht, met de dood als het uitdrukkelijke doel, zonder uitdrukkelijk verzoek van het slachtoffer. Van dit aantal was met naar schatting 59% wel overlegd of er was eerder een wens tot versnelling van de dood geuit.[1] Dit betekent dat de overige 41% gevallen onvrijwillig waren. Dit gaat naar schatting om 41% × 310 = 127 patiŽnten. Dit is voldoende informatie om te concluderen dat in Nederland waarschijnlijk wekelijks mensen onvrijwillig worden gedood in de medische wereld. Dit is een grote misstand.

Beperkte betrouwbaarheid van gegevens

Uit een onderzoek is gebleken dat in het jaar 1995 bijna alle gevallen van levensbeŽindiging zonder uitdrukkelijk verzoek die in onderzoeksinterviews met artsen ter sprake kwamen, op het moment zelf door de arts waren gemeld als een “natuurlijke dood”.[3] Men kan hieruit concluderen dat we over het algemeen niet kunnen aannemen dat artsen hierover de waarheid spreken. Toch zijn in het sterfgevallenonderzoek enkele van zulke gevallen toegegeven. Een reden hiervoor kan zijn dat werd toegezegd dat zij geen straf zouden krijgen van de overheid. Het is echter goed mogelijk dat in werkelijkheid het aantal onvrijwillige dodingen veel hoger ligt.

Leeftijden

Het eerder genoemde aantal van 310 patiŽnten dat genoemd wordt in de CBS statistieken bij levensbeŽindiging zonder verzoek, is exclusief de 28.000 ongeboren mensen die onvrijwillig gedood werden door abortus. Alleen geboren mensen zijn bij het onderzoek meegeteld. Er werden in 2010 volgens de statistieken naar schatting 9 geboren baby's gedood. Bij de overige 301 sterfgevallen die werden ingedeeld als levensbeŽindiging zonder uitdrukkelijk verzoek, waren het mensen van 17 jaar of ouder. De meerderheid van hen waren bejaarden.

Overige situaties

Naast het eerder genoemde aantal van 127 patiŽnten die onvrijwillig gedood werden, waarop de conclusie van dit artikel is gebaseerd, zijn er nog meer gevallen, waarbij mogelijk mensen, ouder dan negen maanden, onvrijwillig werden gedood.

Er waren naar schatting 59% × 310 = 183 patiŽnten, waarbij een stof werd ingebracht met de dood als uitdrukkelijk doel, maar die daar niet uitdrukkelijk om hadden gevraagd, maar met wie wel was overlegd, of die eerder een dergelijke wens hadden geuit, volgens het onderzoek. De vrijwilligheid van hun dood is onduidelijk, omdat zij blijkbaar geen uitdrukkelijk verzoek hadden gedaan.

Naast bovenstaande gevallen, waren er ook vele sterfgevallen te betreuren waarbij levensgevaarlijke pijn- en symptoombestrijding werd toegepast, soms met als bijbedoeling dat de patiŽnt hierdoor sneller zou overlijden. Het is echter niet duidelijk in hoeveel gevallen dit onvrijwillig was en de dood erdoor werd veroorzaakt. Daarom kunnen deze situaties moeilijk in een schatting worden verwerkt.

Daarnaast zijn er de vele gevallen waarbij een behandeling werd stopgezet of niet gestart, met het doel de patiŽnt te laten overlijden. Het is echter moeilijk te schatten hoeveel van deze gevallen zouden gezien moeten worden als onvrijwillig doding. Daarom kunnen ook deze situaties moeilijk in een schatting worden verwerkt.

Hoewel bovenstaande gevallen niet meegenomen zijn in de schatting van onvrijwillige doding, was het in vele gevallen wel ernstig slecht hoe er met patiŽnten werd omgegaan, en welke mentaliteit de artsen hadden.

Vergelijking met buiten de medische wereld

Zoals besproken, is uit onderzoek gebleken dat in het jaar 2010 naar schatting honderd of meer geboren mensen, meestal bejaarden, onvrijwillig gedood werden in de medische wereld. Ter vergelijking: Er waren in datzelfde jaar volgens de CBS statistieken 144 gevallen van moord en doodslag, waarbij waarschijnlijk de slachtoffers van medici niet zijn meegerekend. Dit is een vergelijkbaar aantal, en beide situaties verdienen dan ook in evenredigheid onze bezorgdheid en afkeuring.

Conclusie

Als er sinds 2010 niets verbeterd is aan de manier van handelen in de medische wereld, dan is het te verwachten dat ook dit jaar wekelijks mensen onvrijwillig gedood zullen worden door medici. Wilt u mensen redden die gevaar lopen gedood te worden? Zou u dan, als u kunt, iets willen doen voor degenen die de komende week het gevaar lopen onvrijwillig gedood te worden door artsen of verplegend personeel?

Verwijzingen en voetnoten

  1. Sterfgevallenonderzoek 2010, ZonMw, Rijksoverheid
    De gebruikte vragenlijst is te vinden in Appendix C. Het percentage dat er overlegd is met de patiŽnt bij levensbeŽindiging zonder uitdrukkelijk verzoek is te vinden op pagina 23 (PDF pagina 25).
  2. Overledenen naar medische beslissing rond levenseinde voor de jaren 2001, 2005, 2010, Centraal Bureau van de Statistiek (CBS)
  3. Euthanasie en andere medische beslissingen rond het levenseinde in Nederland. II. Zorgvuldigheid en melding, Ned Tijdschr Geneeskd. 1991;135:2082-8
    Op PDF pagina 6 van dit document blijkt dat bij 96 van de 97 onderzochte gevallen van levensbeŽindiging zonder uitdrukkelijk verzoek, het overlijden was gemeld als natuurlijke dood.

Zoektermen: onvrijwillige euthanasie

Gerelateerd

email Copyright status: Public Domain