doe goed .net

De staat ontvoert kinderen en dat zou moeten stoppen

afbeelding van een vader en dochter
Een vader met zijn dochter

Het is verkeerd als de staat je geld afpakt dat je eerlijk verdiend hebt. Maar een heel andere dimensie is het als ze je kinderen ontvoeren. Dat is een van de ergste dingen die ze iemand kunnen aandoen. Komen dergelijke dingen voor in Nederland en in andere landen? En als dat zo is, wat kunnen we er aan doen als eenvoudige mensen?

Van nature zijn kinderen bij hun echte natuurlijke ouders, en vormen een gezin. Dat is kostbaar en beschermwaardig. Ouders hebben er recht op dat hun kinderen niet worden ontvoerd.

Situatie in Nederland

Volgens het belangrijke onderzoek van Jan Parmentier is het juridisch systeem in Nederland corrupt, ook wat betreft de behandeling van zaken met kinderen. Veelvuldig wordt er door overheidsinstanties gebruik gemaakt van leugens, waarbij de ouders worden belasterd, om daarna hun kinderen af te kunnen pakken. Geldelijke gewin speelt daarbij een rol; zij doen daarom eigenlijk aan kinderhandel. Hij maakt in een toespraak ook melding van een geval waarin de staat een kind afpakte, en toewees aan een voogd, terwijl die voogd al eerder veroordeeld was vanwege kindermisbruik. En daarna heeft die voogd de kinderen, die aan hem toegewezen waren, misbruikt.

Waarom vinden mensen het eigenlijk verstandig om een organisatie (de staat), die openlijk zedenmisdrijven goedkeurt, macht te geven om kinderen weg te halen bij hun ouders? Zij zijn wel een van laatste groepen die geschikt zijn om te oordelen of kinderen mishandeld worden, omdat zij zelf andere mensen mishandelen.

Uit het verhaal van Arlette Heskes blijkt dat BJZ haar kind onterecht heeft afgepakt, door middel van voorwendsels. Bijvoorbeeld, het argument dat er geen "zicht" is op het kind, zou tegen iedereen gebruikt kunnen worden.

Hop maakt melding dat zijn kind, Maria Hop, op een decembernacht in 2010 door een overheidsgroep werd ontvoerd op basis van verzonnen verhalen.

Soms richt de staat zich in het bijzonder tegen kwetsbare bevolkingsgroepen, bijvoorbeeld diegenen die een verstandelijke beperking hebben. Een staatsfunctionaris oordeelde dat het terecht was dat de baby van een echtpaar was afgepakt, vanwege de vermeende reden dat in de toekomst zich misschien een situatie zou voordoen waarin de ouders niet op tijd externe hulp zouden inroepen.

Twee andere ouders wisten te ontkomen aan BJZ door te vluchten naar BelgiŽ. Hoe ver is het gekomen, als mensen naar een ander land moeten vluchten om niet van hun kind beroofd te worden? Maar ook in vele andere landen is de situatie gevaarlijk, zo zal blijken uit de rest van de bespreking.

Situatie in Europa

Hieronder volgt de bespreking van twee specifieke gevallen in Europa.

In Duitsland is een organisatie actief die agressief optreedt tegen mensen die hun kinderen thuisscholing geven. Melissa Busekros was vijftien jaar toen zij thuisscholing ontving. Een gemene staatsfunctionaris zei dat Melissa moest worden ontvoerd door politieagenten. Zij werd weggehaald bij haar ouders, en in een psychiatrische inrichting opgesloten. Ze zou volgens hen schoolfobie hebben. Daarna werd zij ondergebracht in een pleeggezin. Een maand later schreef Melissa een open brief waarin zij pleitte voor haar recht om terug naar haar ouders te gaan. Zij schreef dat zij onterecht ziek werd genoemd door haar dokter, en dat de beste plaats voor haar bij haar ouders was. Ondanks dit werd zij niet vrijgelaten. Melissa is echter iemand met een zeldzaam karakter, die niet zomaar opgeeft. Op de dag dat Melissa zestien jaar werd, vertrok zij midden in de nacht uit haar pleeggezin. Om drie uur 's nachts kwam zij veilig en wel aan bij haar ouders. Wat een fantastische ontsnapping. Gelukkig werd zij daarna niet opnieuw ontvoerd.

In Engeland waren ze in een bepaald geval zo ongeduldig om het kind af te pakken, dat ze de zwangere moeder vastbonden, benevelden, een keizersnede toepasten, en het pasgeboren kind ontvoerden. De aanleiding hiervoor was dat zij een maand eerder in paniek de politie had gebeld, omdat ze de paspoorten van haar dochters niet kon vinden. De staat veroorzaakt zelf onrust door hun onrechtvaardig nationalisme en obsessie met paspoorten. En als je dan in paniek raakt, dan kan dat een reden zijn om je kind af te pakken, eventueel door het kind met een mes uit je buik te halen. Wie zou van hun criminele misdaden niet in paniek raken?

Situatie in de Verenigde Staten

De CPS is een Amerikaanse overheidsinstelling die claimt kinderen te beschermen, maar helaas doen zij aan kinderontvoering. Carlos Morales heeft vroeger bij CPS gewerkt, en vertelt ons van de misstanden die er voorkomen. Carlos meldt o.a. de volgende problemen: Als een probleem is gemeld, dan wordt het kind ondervraagd door iemand van het CPS, waarbij wordt gehengeld naar het antwoord dat zij graag willen horen. Als een jong kind zegt dat hij langer dan een uur buiten mag spelen, dan wordt dat gezien als een vergelijkbare mishandeling als wanneer hij geslagen zou zijn. Daarnaast komt het voor dat rapporten gebaseerd worden op onzekere geruchten die mensen hebben gehoord van misschien weer iemand anders. Dat wordt dan gebruikt als reden om kinderen bij hun ouders weg te halen. Als het kind onrustig, moe, of boos is vanwege deze verandering, dan is dat aanleiding voor hen om bij het kind verscheidene ziektes vast te stellen, met bijbehorende medicijnen, terwijl eigenlijk fysiek niets met het kind aan de hand is.

Bij de veertienjarige Justina Pelletier was volgens haar dokter een zeldzame mitochondria ziekte geconstateerd. Zij werd hiervoor behandeld naar de wens van haar ouders. Op een dag bezochten zij een ander ziekenhuis. Een aantal dokters daar zeiden dat ze het oneens waren met de eerdere mitochondria diagnose. Zij beweerden dat Justina eigenlijk een psychische somatoforme stoornis had, en dat de fysieke symptomen daar een gevolg van zouden zijn. In plaats van de keuze van behandeling over te laten aan de ouders en het kind zelf, grepen zij naar machtsmiddelen, ondersteund door de staat. Zij onderwierpen Justina aan hun behandeling, die in wezen neerkwam op mishandeling, volgens het getuigenis van haar vader, en van haarzelf. De "behandeling" die de dokters Justina gaven bestond er onder andere uit dat zij gedwongen werd uren lang op toilet te zitten. Zij kreeg geen gelegenheid naar haar school te gaan. In een brief die zij schreef stond het volgende: "They hurt me all the time, push me all the time, and more" (NL: "Zij kwetsen mij de hele tijd, duwen mij de hele tijd, en nog meer"). De staat verbood haar vader publiekelijk over de zaak te spreken, maar omdat hij van zijn dochter hield, heeft hij die ongeldige regel genegeerd. Ondanks alle protesten die zijn losgekomen, is zij helaas nog steeds niet vrijgelaten.
Update: Op 18-06-2014 is zij vrijgelaten.

Conclusie

Helaas komt de slechte praktijk van ontvoering van kinderen veel voor. Overheidsinstanties en semi-overheidsinstanties maken zich daar schuldig aan. Deze slechte praktijken zouden onmiddellijk moeten ophouden. Wat kunnen wij doen om dat te bereiken? Ten eerste is het van belang om onszelf en anderen te informeren over wat er werkelijk aan de hand is. Dit artikel heeft maar een klein gedeelte daarvan besproken. Door middel van internet is de verspreiding van informatie gemakkelijker geworden. De volgende stap is het overtuigen van mensen in uw omgeving dat kinderontvoering een groot onrecht is dat moet stoppen. Misschien kunnen we hun slechte daden niet verhinderen of terugdraaien, maar in ieder geval kunnen we stoppen zulke slechte daden te steunen met onze woorden en daden. Het doel is de hereniging van alle ontvoerde kinderen met hun echte ouders. Zowel de ouders als de kinderen hebben daar recht op.

Gerelateerd:

email Copyright status: Public Domain