doe goed .net

Belasting

Is de praktijk van belastingheffing gerechtvaardigd?

Inwoners van landen met een overheid hebben te maken met belasting. In de politiek wordt veel gediscussieerd over welke groepen mensen meer of minder belasting zouden moeten betalen, maar het idee van belasting zelf staat niet ter discussie. [geld] Er wordt zelden gesproken over de vraag of er Łberhaupt belasting zou moeten worden geheven. In plaats daarvan zijn er discussies over hoe belastinggeld het beste besteed zou kunnen worden. Er wordt weinig aandacht besteed aan de manier waarop wordt afgedwongen dat belasting wordt betaald. Belasting wordt ingezameld door middel van geweldsdreiging, en daarom heeft belasting een heel ander karakter dan de uitwisseling van geld en goederen tussen bedrijven, consumenten, en stichtingen. Bij belasting gebeurt het onder dwang, terwijl het tussen bedrijven, stichtingen en consumenten op een vrijwillige basis gebeurt.

In dit artikel zal worden beargumenteerd dat afpersing zoals die in de praktijk wordt toegepast bij belasting niet gerechtvaardigd is.

De dreiging bij belastingheffing

Bij de inzameling van belasting wordt op verschillende manieren gebruik gemaakt van zware dreigementen.

De overheid wil graag weten hoeveel geld iemand verdient, om op basis daarvan de hoogte van de belastingaanslag te kunnen bepalen. Wie niet wil vertellen hoeveel hij verdient, wordt bedreigd met opsluiting in een gevangenis gedurende maximaal vier jaar, of een geldboete.[1] De zwaarte van deze bedreiging wordt vergroot door de omstandigheid dat mensen in gevangenissen worden mishandeld. Om de ethische dimensie hiervan te begrijpen, is het nuttig om ons voor te stellen dat iemand van het gewone volk dit zou doen. Stel bijvoorbeeld dat iemand geld inzamelt voor een stichting met een volkomen zuiver doel, dit in tegenstelling tot de overheid die niet altijd voor zulke zuivere doelen geld inzamelt. Hij komt bij je langs om geld op te halen voor het goede doel. Maar dit is geen gewone collectant, want hij stelt zich agressief op. Je mag niet kiezen of je bijdraagt, en ook niet hoeveel. [prikkeldraad] Hij eist dat je aan hem de hoogte van je salaris vertelt. Wil je dat niet vertellen, dan bedreigt hij jou met ontvoering. Vertel je hem wel hoeveel je verdient, dan pakt hij zijn rekenmachine erbij, en berekent welke bedrag je zou moeten bijdragen. Een dergelijke manier van doen is natuurlijk verkeerd.

De overheid bedreigt degenen die een onjuiste aangifte doen, waardoor minder belasting wordt geÔnd, met opsluiting in een gevangenis gedurende maximaal zes jaar, of een geldboete.[2] Het is natuurlijk fout om te liegen, te bedriegen, of fraude te plegen. Laten we echter wel de dingen in de juiste verhoudingen zien. Stel dat een ander dan de overheid onvrijwillig geld van een ander afneemt. Zo iemand wordt een dief genoemd. Stel bijvoorbeeld dat een dief je huis is ingebroken om je te beroven. Hij loopt het huis rond, op zoek naar waardevolle voorwerpen. Hij weet echter niet dat je jouw sieraden hebt ondergebracht bij een neef in het buitenland. De inbreker vraagt je of dit werkelijk al je bezittingen zijn, of dat je nog andere bezittingen hebt waarvan je melding moet maken. Stel dat de huisbewoner liegt en zegt dat dit alles is. Het is absurd om in zo'n geval te zeggen dat iemand die hierover liegt, verdient te worden opgesloten in een gevangenis. Ook zou het absurd zijn om te zeggen dat nog meer geld van hem zou moeten worden afgenomen door de dief, als boete voor deze leugen. Liegen is verkeerd, maar iemand van zijn eerlijk verdiende geld beroven, is ook verkeerd.

Degenen die wel van al hun inkomen en bezittingen aangifte doen, maar die niet het vereiste bedrag betalen, kunnen verwachten dat de overheid nog meer geld van hen zal proberen af te nemen, op basis van opgelegde boetes. Het kan zijn dat zij dit simpelweg incasseren van hun bankrekening. Maar stel dat iemand heeft gezorgd op die manier niet bestolen te kunnen worden, en dat de overheid daardoor niet in staat is het vereiste bedrag te incasseren. De overheid claimt "gijzeling" te mogen toepassen, wanneer zij een opgelegde boete niet hebben kunnen incasseren.[3]

Wanneer we belastingheffing beoordelen, is het belangrijk om te beseffen welke daden de voorstanders van belastingheffing proberen te rechtvaardigen. We hebben helaas niet te maken met een beschaafde discussie over hoe het beschikbare geld het beste besteed kan worden, maar met een situatie waarbij de overheid anderen onder bedreiging dwingt mee te betalen. Degenen die voor zware dreigementen zijn, nemen een radicale positie in. Dat brengt voor hen een grotere bewijslast met zich mee. Om hun stelling te bewijzen moeten zij niet alleen aantonen dat de belasting nuttig besteed wordt. Zij moeten ook aantonen dat het rechtmatig zou zijn de zware dreigementen uit te voeren tegen mensen die op bepaalde manieren niet meewerken met de inzameling van belasting. Laten we dit in gedachte houden bij de rest van deze bespreking.

De relevantie voor de gemiddelde burger

Bijna alle mensen hebben te maken met belasting als belastingbetaler. Er wordt geld van hen afgenomen dat zij waarschijnlijk anders hadden willen besteden. In Nederland was in 2012 de belasting ongeveer € 26.700,- per werkend persoon.[4] Dit artikel zal het onderwerp van belasting echter vooral beschouwen vanuit de positie van de belastinginner die anderen belasting oplegt, en of dit gerechtvaardigd is of niet. Hoewel de gemiddelde persoon niet zelf meewerkt aan het opsluiten van mensen in een gevangenis vanwege deze reden, is het toch relevant voor hem of haar om over dit onderwerp een mening te vormen. In dagelijkse gesprekken zal het onderwerp van belasting ongetwijfeld wel eens ter sprake komen. Belasting zal vaak op een indirecte manier ter sprake komen, als mensen zeggen dat de overheid iets zou moeten doen voor een bepaalde groep, of iets zou moeten doen tegen het een of ander. De overheid kan namelijk zo goed als niets doen, dan alleen door middel van belasting, omdat het loon van ambtenaren daaruit betaald wordt. Zo beschouwd is het waarschijnlijk dat het onderwerp vaak aan de orde zal komen. Als het goed is, zullen wij, wanneer het onderwerp ter sprake komt, beseffen dat belasting op een speciale manier wordt ingezameld, namelijk door middel van zware dreigementen, en zullen wij dat in onze morele overwegingen een belangrijke rol laten spelen.

Voor diegenen die leven in een staatsvorm met democratische elementen, is het onderwerp nog veel gewichtiger. In een democratie kan de kiezer besluiten welke houding de overheid zou moeten aannemen ten opzichte van belasting. [Een stembiljet met de keuze voor geldinzameling met of zonder geweld] Waar kies jij voor? De kiezer besluit voor welke specifieke zaken geld van mensen onvrijwillig wordt afgenomen, of dat dit achterwege moet worden gelaten. Wanneer een kiezer stemt voor de financiering van een of ander doel door middel van belastinggeld, dan kan dit worden opgevat als een goedkeuring om voor dit doel op de gebruikelijke manier die de overheid heeft, geld van mensen te incasseren. Het is niet alleen de vraag of de kiezer het doel nuttig vindt, waar het belastinggeld aan wordt besteed, maar ook of de kiezer vindt dat hiervoor geld van anderen mag worden afpakt, of, in extreme gevallen, dat degenen die hier niet aan meebetalen, mogen worden gegijzeld. Dat is geen kleinigheid. Dit is een grote verantwoordelijkheid voor de kiezer. Democratie is daarom een reden om dit onderwerp extra serieus te nemen, en om te onderzoeken of deze handelswijze gerechtvaardigd is of niet.

Besteding van belastinggeld met verschillend nut en onnut

Belastinggeld wordt besteed aan een scala van zaken, variŽrend in nut van zeer nuttig tot zeer schadelijk. In het vervolg van dit artikel, worden achtereenvolgens de situaties geanalyseerd waarin belastinggeld wordt gebruikt om essentiŽle, nuttige, nutteloze of schadelijke zaken te financieren.

Belastinggeld besteed aan essentiŽle zaken

In het gunstigste geval wordt belastinggeld besteed aan dingen die de begunstigden hard nodig hebben, en die zij zouden missen als het geld daarvoor niet op de manier van belasting van anderen zou zijn afgepakt. Dat zou toch wel een erg droevige situatie zijn, dat wij iemand in een noodsituatie niet zouden helpen, als dat niet werd afgedwongen. Zijn wij werkelijk zo slecht? Zo ja, dan is het nodig om snel onze mentaliteit te verbeteren. De oplossing is niet geweldsdreiging, maar dat we als volk hulpvaardig worden. Maar is het eigenlijk wel realistisch om te veronderstellen dat niemand hen zou helpen, als op het moment een meerderheid van de mensen niet alleen voorstander is om in dergelijke situaties te helpen, maar zelfs anderen daartoe wil dwingen, gezien de politieke partijen waar zij op stemmen? Bovendien wordt er ook heel wat geld vrijwillig gegeven aan hulpverlenings­organisaties, nog boven het bedrag dat zij kwijt zijn aan belasting — de belasting waar nu o.a. die essentiŽle dingen uit worden gefinancierd. Deze mensen willen dus meer geven dan nu wordt afgedwongen, niet minder.

De meeste politieke partijen zijn voorstander van het afdwingen van belasting voor hulp aan een grote groep mensen in het eigen land. Zij zijn meestal maar zeer beperkt voor het afdwingen van hulp aan mensen in andere landen. Voor de Nederlander wordt een bepaald minimuminkomen gegarandeerd, maar niet voor de IndiŽr in India, of voor de Sudanees in Sudan. Als mensen in de eerste plaats voorzien in de noden van mensen in hun eigen regio, dan is dat natuurlijk prima. Alles wat gedaan wordt voor mensen in nood is toe te juichen. Daar is geen enkele kritiek op. Maar als een Nederlander essentiŽle hulp geeft aan mensen in Nigeria, in plaats van aan mensen in Nederland, dan is dat toch geen misdrijf waar tegen moet worden opgetreden? Op welk principe van rechtvaardigheid zou dat kunnen worden gebaseerd? Waarom zouden we mensen in ons eigen land moeten voortrekken boven mensen in andere landen? Toch is dat de manier waarop het gaat bij belasting. De giften aan buitenlanders worden niet erkend als een vervanging van giften aan binnenlanders; er wordt bij de belastingberekening alleen erkend dat je armer bent geworden door het geven van giften. Daarom worden de giften afgetrokken van het inkomen. Zij staan echter niet toe het volledige bedrag dat je hebt gegeven aan buitenlanders af te trekken van het te betalen bedrag aan belasting. Giften aan goede doelen geven daarom maar een gedeeltelijke belastingvermindering van bijvoorbeeld dertig procent. Ook bij het leveren van hulp aan mensen in het binnenland, hebben we te maken met soortgelijke problemen. Het kan zijn dat iemand wel wil bijdragen aan noden in het binnenland, maar dat hij dit niet wil doen via een overheidsorganisatie, maar via een stichting waar hij meer vertrouwen in heeft. Ook in dat geval worden deze giften niet gezien als een vervanging van belastingbetaling voor dezelfde doelen. Er wordt alsnog een betaling geŽist, alleen dan op basis van het verminderde belastbaar inkomen.

De overheid staat niet toe dat andere organisaties hetzelfde zouden doen als wat zij zelf doen. Het is andere organisaties dan de overheid verboden geweld te gebruiken bij het inzamelen van geld. Als iemand van het gewone volk geld wil inzamelen voor mensen in nood in het binnen- of buitenland, dan is het toch verboden om iemand daarbij te bedreigen met ontvoering, zoals de overheid dat doet. Het zou eerlijk zijn om het principe van geweldloosheid onpartijdig toe te passen op alle mensen, ongeacht of zij of wel of niet handelen vanuit een functie bij de overheid.

Dit alles neemt niet weg dat mensen een morele verantwoordelijkheid hebben om andere mensen in nood te helpen. Laten we zelfstandig die verantwoordelijk nemen.

Belastinggeld besteed aan nuttige zaken

[brug]
Een brug in een rijk land

Veel van de goede doelen waar belastinggeld voor wordt gebruikt, zijn wel nuttig maar niet essentieel. Stel bijvoorbeeld dat besloten wordt om belasting te heffen om daarmee een nieuwe brug te bouwen. Een nieuwe brug is op zich nuttig, maar de brug is niet essentieel. Tegelijkertijd zijn er in de wereld grote noden. Er zijn mensen die in grote armoede leven. Het is moeilijk om in te zien dat het bouwen van de brug in een rijk westers land, het meest nuttige is dat nu gedaan moet worden. Het is in principe mogelijk dat mensen hierover van mening verschillen. Normaal gesproken, als mensen van mening verschillen over wat het nuttigste is, dan gaan zij elk doen wat zij het nuttigste vinden, en laten zij elkaar met rust. Als iemand de brug wil financieren, of als iemand de voedselhulp wil financieren, dan is daar in beide gevallen de vrijheid voor. Zo gaat het echter niet bij belasting. Bij belasting worden anderen gedwongen mee te betalen, of ze er mee eens zijn of niet. Als iemand in plaats van aan de brug mee te betalen, mensen in grote nood helpt, dan kan toch moeilijk worden beweerd dat dit zo slecht is, dat daar tegen moet worden opgetreden?

Misschien dat iemand hier tegenin brengt dat de meeste mensen, wanneer zij vrijgelaten zouden worden, juist minder geld zouden besteden aan nuttige zaken, en meer geld voor luxe voor zichzelf. Als dat inderdaad zo is, dan is dat nog geen rechtvaardiging om degenen die wel sociaal zouden handelen te bedreigen. Maar ook wat betreft degenen die hun geld alleen zouden besteden voor hun eigen comfort, is het waarschijnlijk dat zij over het geheel genomen hun geld eigenlijk beter besteden dan overheden die verschrikkelijk schadelijke dingen doen zoals ontvoering en mishandeling. Dus als het ons erom gaat dat het geld beter besteed wordt, dan is het waarschijnlijk geen verbetering als het geld van burgers naar overheden wordt verplaatst. Maar zelfs als een overheid het beter zou besteden, dan blijft het zo dat het geld dat burgers bezitten hun eigendom is, aangenomen dat zij hun geld eerlijk hebben verdiend. Stel bijvoorbeeld dat iemand op een eerlijke manier rijk is geworden door met zijn bedrijf nuttige producten te verkopen aan miljoenen klanten. Al deze klanten hebben op het moment van aankoop vrijwillig gekozen om hun geld te ruilen voor het nuttige product dat de ondernemer aanbood. Zij gingen akkoord met deze ruil. Het is daarom niet eerlijk om daar later op terug te komen en door middel van geweldsdreiging via de overheid een deel van het geld terug te eisen. De juiste manier van handelen is om op het moment van kopen of verkopen een overweging te maken of het algemeen belang op de lange termijn daarmee gediend is. Zo kunnen wij op een geweldloze manier een betere situatie bevorderen.

Belastinggeld besteed aan nutteloze of schadelijke zaken

Er is natuurlijk geen rechtvaardiging mogelijk voor het heffen van belasting voor nutteloze en schadelijke zaken. Zo worden zij ook niet gepresenteerd. Er wordt beweerd dat het geld nuttig besteed gaat worden. Als er geld is verspild, dan zal men waarschijnlijk zeggen maatregelen te zullen nemen om het de volgende keer te voorkomen. Het is daarom passend om voor het voetlicht te brengen dat belastinggeld ook wordt gebruikt voor schadelijke dingen. Het wordt gebruikt om onschuldige mensen te mishandelen of te doden. Het is in de eerste plaats erg dat er schadelijke en slechte daden worden gedaan. Daar komt nog bij dat mensen die niet meebetalen aan deze misdaden, worden bedreigd. Laten we het belang van de onschuldige slachtoffers die worden mishandeld of gedood, voor ogen houden, en daar naar handelen. De nuttige dingen die worden gedaan met belastinggeld kunnen niet compenseren dat er ook zeer slechte dingen met het geld worden gedaan.

Collectieve en individuele goederen

Om de bijzondere eigenschappen van belasting verder toe te lichten, zal in de volgende paragrafen de overheid worden vergeleken met een stichting en met een bedrijf.

Collectieve goederen, en de vergelijking met een stichting

Een van de belangrijke redenen voor belasting die wordt genoemd is dat hiermee collectieve goederen worden geproduceerd. Voorbeelden hiervan zijn bijvoorbeeld de wegen- en dijkenbouw, maar ook zaken als kunst en cultuur. Om te toetsen of het is toegestaan om, door middel van dreigementen, geld van anderen af te nemen voor dergelijke doelen zoals hierboven genoemd, is het nuttig om in te denken dat gewone mensen van het volk deze dingen zouden doen. Stel dat een van ons een stichting opricht voor een van deze doelen. Hoe mogen we ons dan opstellen? We mogen andere mensen vragen om bij te dragen. We mogen langs de deuren gaan, of mensen op straat aanspreken, en vragen te doneren aan onze stichting. Maar we mogen mensen niet bedreigen. We mogen mensen die ons hun inkomen niet willen vertellen, niet ontvoeren. We mogen het geld ook niet zomaar van hun bankrekening afhalen. Stichtingen worden geacht geen geweld te gebruiken, en terecht. Het is daarom opmerkelijk dat veel mensen wel geweldsdreiging accepteren als voor soortgelijke onderwerpen geld wordt ingezameld door de overheid.

Individuele goederen, en de vergelijking met een bedrijf

Naast de overeenkomsten en verschillen van de overheid en stichtingen, is de overheid ook te vergelijken met een bedrijf, maar dan wel met een aantal bijzondere eigenschappen. Normale bedrijven leveren producten en diensten aan hun klanten, en ontvangen daarvoor betaling, en dit gebeurt op basis van dat de klant vrijwillig heeft gekozen het product aan te schaffen. Hoewel consumenten die een product hebben gekocht, gedwongen worden de prijs van het product te betalen, gebeurt dit alleen nadat zij vrijwillig hebben besloten het voor die prijs te kopen. Als iemand een bedrijf heeft met fantastisch goede producten, dan mogen zij reclame maken voor hun product, maar zij mogen anderen niet gaan bedreigen en dwingen hun klant te worden. Normaal gesproken wordt dat ook niet door bedrijven gedaan. Toch is dat wel de manier waarop wordt gehandeld door de overheid. De belastingaanslag is als het ware de factuur voor een product dat niet besteld is. Maar als je de belastingaanslag terugstuurt, met de melding “Niet besteld”, en volhardt in die stellingname, dan bestaat het gevaar dat zij jou niet alleen zullen bestelen, maar ook zullen mishandelen. De praktijk van diefstal en mishandeling horen wij af te wijzen als slecht.

Betalen voor gebruik

Een veel genoemde reden voor belasting is dat inwoners van een land gebruik maken van zaken of omstandigheden waar de overheid in voorziet, en dat daarom de inwoners daarvoor belasting moeten betalen. Degenen die gebruik maken van diensten van bedrijven, moeten daar meestal ook voor betalen. Het kan bijvoorbeeld zijn dat een bedrijf eigendommen heeft en alleen toestaat dat die door anderen worden gebruikt als daar een bepaalde vergoeding voor wordt betaald. Een voorbeeld daarvan is een bedrijf dat auto's bezit en die verhuurt tegen een bepaald bedrag per dag. Omdat het bedrijf de auto's bezit, mag het bedrijf deze voorwaarde stellen. De klant heeft dan de keuze om er wel of geen gebruik van te maken. Als de klant gebruik zou maken van een huurauto zonder te betalen, dan is dat fout, want dat zou vergelijkbaar zijn met een tijdelijke diefstal, omdat de auto het rechtmatige bezit is van een ander. Maar als iemand geen gebruik maakt van bezittingen van een bedrijf, dan mag dat bedrijf natuurlijk geen betaling eisen. Dat geldt ook als het bedrijf dingen doet waar de klant voordeel van heeft. Als een organisatie ongevraagd dingen voor andere mensen gaat doen, dan is dat natuurlijk prima, maar zij mogen daarvoor geen betaling eisen. Bedrijven en andere organisaties mogen mensen niet dwingen hun klant te worden, want dat moet vrijwillig gebeuren.

Een van de nuttige dingen die door overheden worden geleverd is de aanleg van een wegennet. Inwoners van een land maken gebruik van deze wegen. Het is daarom redelijk dat zij ook meebetalen aan de aanleg en het onderhoud daarvan. Een ander vraagstuk is echter of de overheid in zijn recht staat bij het eisen van een betaling hiervoor. Laten we dit onderzoeken. De morele regels die we moeten ontdekken, moeten toepasbaar zijn op alle organisaties, dus zowel op bedrijven als op de overheid, zonder partijdigheid. Een van de aspecten bij de beoordeling van de bedrijfsvoering van een wegenbouwer zal de vraag zijn of dit bedrijf op een eerlijke manier aan het land en aan zijn andere middelen is gekomen, die hij heeft gebruikt voor de wegenaanleg. Heeft de wegenbouwer het land, waarop de weg is gebouwd, van andere mensen afgepakt (onteigend)? Of heeft hij het wel eerlijk van andere mensen gekocht, maar heeft hij het geld om die aankoop te financieren, van andere mensen gestolen? Een ander aspect is of het bedrijf al dan niet een monopolie voor zichzelf creŽert door middel van geweldsdreiging. Sommige machtige organisaties hebben de gewoonte om op een dergelijke manier hun concurrentie weg te drukken. Niet alleen is een afgedwongen monopolie oneerlijk tegenover de concurrentie, maar het benadeelt ook de klant. De monopolist kan een hogere prijs vragen dan zou ontstaan op de vrije markt. Bovendien wordt de klant de vrijheid ontnomen om met anderen dan de monopolist zaken te doen. Deze overwegingen spelen een belangrijke rol bij de beoordeling of een organisatie in zijn recht staat bij de uitoefening van zijn bedrijf, welke organisatie dat ook is. Hoe de beoordeling van de overheid als wegenbouwer ook zal uitvallen, het kan niet gebruikt worden als reden voor belasting voor producten of diensten waar iemand helemaal geen gebruik van maakt.

[wegenbouw]
Aanleg en onderhoud van wegen; ook dit kan door het volk zelf gedaan worden

De oplossing voor het belastingprobleem

Belasting zonder geweld

Misschien zal iemand zeggen: Laten we de belasting laten zoals die is, maar laten we alleen de geweldsdreiging achterwege laten. Wat betekent dit in de praktijk? Als er niet meer wordt gedreigd, dan zullen mensen zich vrij voelen om niet te betalen, en hun geld te besteden aan dingen die zij belangrijker vinden. Voor zover deze belasting die zij niet meer betalen bestemd was voor individuele producten, dan is het logisch dat dan ook deze producten niet meer worden geleverd aan degenen die niet betalen. Dit betekent dat de overheid zich gaat gedragen als een normaal bedrijf. Mensen kiezen vrijwillig om een van de producten te kopen, en als zij het betalen, dan krijgen zij het product geleverd. Andere takken van de overheid die collectieve goederen produceren, zullen zich meer gaan gedragen als een stichting, of als een hulpverleningsorganisatie. Mensen zullen hieraan bijdragen voor zover het overeenstemt met hun wensen en idealen. Het betekent dat de overheid zich gaat houden aan dezelfde morele regels, waar alle andere organisaties zich aan moeten houden.

Geweldloze voorziening van nuttige producten en diensten

Misschien zal de vraag opkomen hoe we dan al die belangrijke producten en diensten, zoals wegenbouw, gezondheidszorg, en bijstand, in voldoende mate en kwaliteit kunnen leveren, als het betalen van belasting niet meer wordt afgedwongen. Het antwoord is eenvoudig: door als volk deze dingen zelf ter hand te nemen door middel van vrijwillige samenwerking met elkaar. Alle producten en diensten die nu met belastinggeld worden betaald, kunnen door het volk zelf worden gefinancierd of uitgevoerd. Het belastinggeld waarmee het nu wordt gedaan, is immers afgenomen van het volk. De capaciteit om het te doen is dus bij het volk aanwezig. De dreiging met geweld voegt geen waarde toe aan de economie, integendeel. Alle nutteloze en schadelijke dingen die nu gefinancierd worden door belastinggeld, kunnen we met een gerust hart van onze begroting schrappen. Het volk heeft het in zich om al de nuttige dingen die nu met belastinggeld worden betaald, zelf op een betere manier te verschaffen. Laten we op een beschaafde manier, door middel van geweldloze samenwerking, een betere maatschappij opbouwen.


Voetnoten

  1. Algemene wet rijksbelasting, artikel 69.1
  2. Algemene wet rijksbelasting, artikel 69.2
  3. Wetboek van strafvordering, artikel 577c, 578b
  4. De belastinginkomsten van de Nederlandse centrale overheid in 2012 waren € 220,6 miljard (excl. gasbaten). Volgens CBS statistieken waren er in dat jaar 8.254.000 werkzame personen. Dit betekent een belastingdruk van ongeveer € 26.700,- per werkend persoon.

Gerelateerd:

email Copyright status: Public Domain